БӘХЕТ БЕЛӘН БӘХЕТСЕЗЛЕК ЯНӘШӘ
( ЭССЕ )
Бәхет һәм бәхетсезлек —без яши торган сикәлтәле тормышның ике ямьле - ямьсез ягы, бер‑берсенә капма - каршы торган өлеше . Югыйсә , алар бергә яши, бер‑берсен тулыландыра һәм аерылмаслык булып , тормышның сикәлтәле юлларыннан бергә атлыйлар . Бу ике күренешнең бергәлекләре безнең яшәешебезнең тирән мәгънәсен җентекләп ачыклап, үз‑үзебезне аңлауга , башкаларны санлауга ярдәм итә.
Әйе , бәхет — бу күңелнең тынычлыгы, шатлык хисләре, тормыштагы максат һәм мәгънә. Ул мәхәббәттә, дуслыкта, гаиләдә , эштә уңышта, яраткан кешеләр белән бергә булганда ачык күренә. Бәхетнең төрле чагылышын чамалау авыр түгел . Әйтик , гаиләдәге тынычлык ,
эшләнгән эшләрнең максатчан нәтиҗәсе , замана таләбенә яраклы - үтемле яңа белемнәр алу һәм карьера үсеше , табигатьтәге илаһи матурлыкны күреп, аның серләрен ихлас аңлау.
Ләкин бәхет тәкъдим ителгән кебек үк тәэмин ителми шул . Аның өчен шактый тир түгаргә , сыналырга , сынауларда сөрлекмәскә , сынмаска да кирәк шул...
Бәхетсезлек — бәхеткә карама‑каршы күренеш, әмма аның да үз мәгънәсе бар. Ул биттормышны тулырак аңларга өйрәтә ,кешегә үз күңелен ачыкларга ярдәм итүне дә үз өстенә ала ,
көч һәм сабырлыкны арттыра ,
бәхетнең кыйммәтен төшенергә мөмкинлек ача .
Без бәхетсезлек аркылы аннан котылу юлларын да эзлибез , табабыз бит . Ихтыяр -көчебезне барлыйбыз . Хаталану ихтималын да истан чыгармыйбыз .
Бәхет белән бәхетсезлек янәшә , дигән сүз — тормышның үсеш - үзгәрештә икәнлеген дәлилли . Күрегезче , бу ике чит - ят тоелган күренеш бер‑берсен яшәүгә хөкем иткәннәр түгелме соң ?!.
Бәхетсезлек бәхетне аңлауда ярдәм кулы суза . Без бәхетне тиешенчә аңламаска мөмкин очракта да , аны бәхетсезлек белән чагыштырып аңлыйбыз.
Бәхет исә , бәхетсезлектән соң килеп, аны кире кайтарып, тормышны яңа мәгънәгә ия итә ала.
Алар бер‑берсеннән аерылгысызланган саен, кеше үзенең тормыш юлын билгеләп, төпле мәгънәсен эзли , таба.
Бу янәшәлек — яшәешнең табынган үз кыйбласы , аларсыз яшәү мөмкин дә булмас иде .
Бәхет белән бәхетсезлек янәшәлеге — бу тормышның табигый кануннарының иң зур өстенлеге , дип янә бер кат тәкрарлау да хата булмас сыман . Алар кешегә тормышның никадәр кызыклылыгын, күп яклылыгын һәм мәгънәлелеген аңларга мөмкинлек бирә. Бәхетсезлекне кабул итү гаять авыр , билгеле . Тик аны да читкә какмау көчайгән саен , без бәхетне дә тирәнтен аңлый башлыйбыз. Шуңа күрә, бәхет һәм бәхетсезлек — тормышның бер‑берсе белән санлашкан , яклашкан , хәтта якалашкан , дулкынланып агучы ике яры...
БӘХЕТ БЕЛӘН БӘХЕТСЕЗЛЕК ЯНӘШӘ ,
ӘЛЛӘ ИНДЕ ЯЛГЫЗ ЯШИ АЛМЫЙЛАР ?!.
ИКЕСЕ ДӘ , ГҮЯ , СЕРЛӘШӘ ,
ЯШИЛӘР БИТ : АРМЫЙ - ТАЛМЫЙЛАР .
РАМАЗАН КӘБИРОВ.
( ЭССЕ )
Бәхет һәм бәхетсезлек —без яши торган сикәлтәле тормышның ике ямьле - ямьсез ягы, бер‑берсенә капма - каршы торган өлеше . Югыйсә , алар бергә яши, бер‑берсен тулыландыра һәм аерылмаслык булып , тормышның сикәлтәле юлларыннан бергә атлыйлар . Бу ике күренешнең бергәлекләре безнең яшәешебезнең тирән мәгънәсен җентекләп ачыклап, үз‑үзебезне аңлауга , башкаларны санлауга ярдәм итә.
Әйе , бәхет — бу күңелнең тынычлыгы, шатлык хисләре, тормыштагы максат һәм мәгънә. Ул мәхәббәттә, дуслыкта, гаиләдә , эштә уңышта, яраткан кешеләр белән бергә булганда ачык күренә. Бәхетнең төрле чагылышын чамалау авыр түгел . Әйтик , гаиләдәге тынычлык ,
эшләнгән эшләрнең максатчан нәтиҗәсе , замана таләбенә яраклы - үтемле яңа белемнәр алу һәм карьера үсеше , табигатьтәге илаһи матурлыкны күреп, аның серләрен ихлас аңлау.
Ләкин бәхет тәкъдим ителгән кебек үк тәэмин ителми шул . Аның өчен шактый тир түгаргә , сыналырга , сынауларда сөрлекмәскә , сынмаска да кирәк шул...
Бәхетсезлек — бәхеткә карама‑каршы күренеш, әмма аның да үз мәгънәсе бар. Ул биттормышны тулырак аңларга өйрәтә ,кешегә үз күңелен ачыкларга ярдәм итүне дә үз өстенә ала ,
көч һәм сабырлыкны арттыра ,
бәхетнең кыйммәтен төшенергә мөмкинлек ача .
Без бәхетсезлек аркылы аннан котылу юлларын да эзлибез , табабыз бит . Ихтыяр -көчебезне барлыйбыз . Хаталану ихтималын да истан чыгармыйбыз .
Бәхет белән бәхетсезлек янәшә , дигән сүз — тормышның үсеш - үзгәрештә икәнлеген дәлилли . Күрегезче , бу ике чит - ят тоелган күренеш бер‑берсен яшәүгә хөкем иткәннәр түгелме соң ?!.
Бәхетсезлек бәхетне аңлауда ярдәм кулы суза . Без бәхетне тиешенчә аңламаска мөмкин очракта да , аны бәхетсезлек белән чагыштырып аңлыйбыз.
Бәхет исә , бәхетсезлектән соң килеп, аны кире кайтарып, тормышны яңа мәгънәгә ия итә ала.
Алар бер‑берсеннән аерылгысызланган саен, кеше үзенең тормыш юлын билгеләп, төпле мәгънәсен эзли , таба.
Бу янәшәлек — яшәешнең табынган үз кыйбласы , аларсыз яшәү мөмкин дә булмас иде .
Бәхет белән бәхетсезлек янәшәлеге — бу тормышның табигый кануннарының иң зур өстенлеге , дип янә бер кат тәкрарлау да хата булмас сыман . Алар кешегә тормышның никадәр кызыклылыгын, күп яклылыгын һәм мәгънәлелеген аңларга мөмкинлек бирә. Бәхетсезлекне кабул итү гаять авыр , билгеле . Тик аны да читкә какмау көчайгән саен , без бәхетне дә тирәнтен аңлый башлыйбыз. Шуңа күрә, бәхет һәм бәхетсезлек — тормышның бер‑берсе белән санлашкан , яклашкан , хәтта якалашкан , дулкынланып агучы ике яры...
БӘХЕТ БЕЛӘН БӘХЕТСЕЗЛЕК ЯНӘШӘ ,
ӘЛЛӘ ИНДЕ ЯЛГЫЗ ЯШИ АЛМЫЙЛАР ?!.
ИКЕСЕ ДӘ , ГҮЯ , СЕРЛӘШӘ ,
ЯШИЛӘР БИТ : АРМЫЙ - ТАЛМЫЙЛАР .
РАМАЗАН КӘБИРОВ.